برای اولین بارتو عمرم ، اولین کسی بودم که تن کوچکی را که تازه چند

 

روزی است قدم به سیاره رنج  گذاشته شستشو دادم . . .

 

بعد وضو گرفته و در آغوش گرفتمش تا گوش هاشو با نام خدا آشنا کنم . . .

 

وقتی صورتمو کنار صورت قشنگ و لطیفش گرفته بودم  و اذان را آرام

 

 زمزمه می کردم ، سکوت کرده بود و با دقت داشت

 

تو چشام نگاه می کرد .. .

 

نگاه این نوزاد 10 روزه  بدجور شرمندم کرد، وقتی تکرار می کردم؛

 

" گواهی می دهم که خدایی جز خدای یگانه نیست "

 

در یک آن ، تمام خدایگانی که از روزی که پدر اذان را در گوشم

 

جاری کرده بود تا کنون پرستیده و به هر شکل و صورت عمرم را

 

فدایشان کرده بودم از جلو دیدگانم رد شدند . . .

 

 خدایانی که یادشان روزهای به باد رفته ی عمرم را  به رخ می کشید . . .

 

این مسافر کوچولو با تمام زحمتایی که برای خاله اش ایجاد کرده

 

 بازم خیلی برام عزیز شده،  چون گریه هاش ، ضعف و ناتوانیش،

 

نیازمندیش و  نگاه پرسشگرش!  همه و همه منو از غفلت و غرورم

 

 بیدار کرده و یادم آورده که . . . . .

 

............................................................................................

اما این موضوع (تولد کودک) از یه زاویه دیگه هم نکته هایی برام داشته

 

که کمی متفاوت از قسمت بالاست!

 

1.حالا دیگه وقتی میخوام با غرور و اعتماد راجع به موضوعی با

 

 مادر حرف بزنم و بهش ثابت کنم من بیشتر از تو میفهمم،

 

 (کمی)! خجالت می کشم. . . .

 

2.باوجود این همه زحمت و رنجی که بچه داره، فلسفه ی تولید!!

 

اونم اینهمه آدم اتفاقی !  بدون هیچ پشتوانه عقلی و تربیتی و . . .

 

واقعا چیه؟!!!

 

یه وقتایی که سر پل آهنچی منتظر سرویسم و لول زدن جمعیتو

 

می بینم از دیدن یه اکثریت آدم پرتی، مخم صوت میکشه البته ادعا ندارم

 

 که خودم جزوشون نیستم! ولی خدائییش چرا آخه . .. .. ؟!!!

 

حیفه . . ..  

 

3. پدر بودن چه آسان!!!! ، مادر شدن چه مشکل!!!!!!!

 

4. . . ..

 

 

پ. ن: یاد آور میشوم کودک خواهر زاده ام است ،سوء تفاهم نشودJ

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/۱٢/٢۸ساعت ۸:٠٤ ‎ب.ظ توسط شیرین نظرات () |